تنبلی روحانی

ما در مقام کلیسا که هستیم؟

۱) افرادی هستیم که داستانی را که خود بخشی از آن هستیم، می‌دانیم.

۲) افرادی هستیم که از خلقت خدا نگهداری می‌‌کنند و به آن اهمیت می‌دهند.

• “در ابتدا خدا آسمانها و زمین را آفرید.” (پیدایش ۱: ۱)
• “و دیدم آسمانی جدید و زمینی جدید، چونکه آسمان اول و زمین اول درگذشت و دریا دیگر نمی‌باشد.” (مکاشفه ۲۱: ۱)
• در واقع آفرینش یکی از موضوعات اساسی در الهیات کتاب مقدس می‌باشد.

اینکه “انسان” خوانده شویم، چیست؟ انسان بودن یعنی اینکه در رابطه درست با خدا، دیگر انسانها، و دنیایی باشیم که گناه این رابطه را تیره و به شکلی وحشتناک از بین برده است. لیکن در مسیح، آن بشر و انسان کامل، این سه رابطه از سر نو احیا می‌شود… همانطور که هر روز بیش از روز پیش به صورت مسیح متبدل می‌شویم، هر سه این رابطه از سر نو احیا می‌شوند. از آنجا که عیسی بشر و انسان کامل است، کسی کسی به شکلی کامل خدا را از خود متجلی می‌سازد، هر چقدر بیشتر شبیه او می‌گردیم، بیشتر بشر و انسان می‌شویم… زندگی مسیحی ما هدف بر آن ندارد که ما را به افرادی مافوق روحانی و موجوداتی چون فرشتگان تبدیل کند، نه! سفری است که در آن بشریت و انسان بودن خود را از سر نو احیا می‌کنیم.
مایکل ویتمر

دو مطلب مهم:

1. خدا ما را به صورت و شبیه خود آفرید (مرد و زن)
2. خدا بر آن بود که ما خلقت او را به سلطه داشته باشیم.

فرمان خدا:

• تسلط بر زمین Kabas
• حکومت بر آن Radah

 

و در ما نیز که به صورت او آفریده شده‌ایم و پادشاهی به ما به امانت سپرده شده. از آن رو پادشاهی و حکومت ما بر خلقت باید تجلّی پادشاهی خود خدا باشد.